Ишағы Жағыпарқызы 1922 жылы қазіргі Абай облысы Абай ауданына қарасты Қарауыл ауылында дүниеге келген. Ол – Абайдың ақын ұлы Мағауиядан тараған шөбересі. Әкесі Жағыпар Мағауияұлы Абай әулетінің білім мен өнерге жақын ортасында тәрбиеленген. Ал Мағауия Абайұлы қазақ әдебиетінде «Еңлік-Кебек», «Медғат-Қасым» сияқты поэмаларымен танылған белгілі ақын болған. Сондықтан Ишағының балалық шағы қазақ руханиятымен, әдебиет пен өнер туралы әңгімелер айтылатын ортада өтті. Алайда Абай әулетінің кейінгі тағдыры ауыр кезеңдермен тұспа-тұс келді. Кеңес өкіметінің алғашқы жылдарындағы саяси өзгерістер, ел ішіндегі қиындықтар мен ашаршылық жылдары көптеген қазақ отбасылары сияқты бұл әулетке де оңай тимеді. Ишағы әлі жас кезінде әкесі Жағыпар дүниеден өтіп, отбасы ауыр жағдайға қалады. 

Әкесі Жағыпар 1934 жылы қайтыс болғаннан кейін отбасы ауыр жағдайға тап болады. Ишағы мен бауырлары Семей қаласындағы мектеп-интернатқа орналастырылады. Болашақ майдангер қыздың балалық және жастық шағы осы интернат қабырғасында өтеді. Сол кезеңдегі көптеген қазақ балалары сияқты ол да ерте есейіп, өмірдің қиындықтарын жас күнінен сезінеді. Интернаттағы тәртіп пен орта Ишағының мінезін шыңдап, төзімділікке үйретеді.Мектепте ол жақсы оқып, қоғамдық жұмыстарға белсенді араласады. Сонымен бірге әскери дайындыққа да қызығушылық танытып, сол уақыттағы жастар арасында кең тараған «Осавиахим» ұйымына қатысады. Бұл ұйым жастарды қорғаныс ісіне дайындайтын. Ишағы сол жерде мылтық атуды үйреніп, алғашқы әскери машықтарды меңгереді. Кейін бұл дайындық оның майдан өміріне тез бейімделуіне көмектескен.

1941 жылы соғыс басталғанда Ишағы Семейдегі интернаттың тоғызыншы сыныбында оқып жүрген еді. Елге қаралы хабар жеткеннен кейін көп ұзамай майданға ауыл-ауылдан, қала-қаладан азаматтар аттана бастайды. Алдымен Абай әулетіндегі ер азаматтар соғысқа кетеді. Соғыс жылдары Абай ұрпақтарынан тоғыз адам майданға аттанғаны туралы дерек бар. Көп ұзамай Ишағының өзі де майданға баруға шешім қабылдайды. Жас қыз өз еркімен әскери комиссариатқа барып, соғысқа сұранады. Сөйтіп 1942 жылдың 2 мамырында әскер қатарына жіберіледі. Ол кезде небәрі жиырма жаста еді. Жастығына қарамастан, Ишағы майданға үлкен жауапкершілікпен аттанып, әскери авиация саласында қызмет етуге дайындала бастайды. 

Майданға шақырылғаннан кейін ол Хабаровск қаласындағы авиацияның кіші мамандарын даярлайтын әскери мектепке жіберіледі. Соғыс жылдары мұндай оқу орындары майданға қажетті авиация мамандарын жедел дайындаған. Мұнда Ишағы әскери авиация саласының қыр-сырын меңгеріп, ұшақ құрылымы, қару-жарақ жүйесі және әуе бөлімдеріндегі техникалық қызмет туралы білім алады. Оқу барысында тәртіп пен физикалық дайындыққа ерекше көңіл бөлінген. Қысқа мерзімді дайындықтан кейін ол авиаатқыш мамандығын алып шығады. 

1945 жылы Кеңес әскері Жапонияға қарсы Манчжурия бағытындағы әскери операцияларды бастағанда Ишағы Жағыпарқызы да Қиыр Шығыс майданы құрамында соғыс қимылдарына қатысады. Бұл – Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңдерінің бірі болатын. Кеңес армиясы Манчжурия аумағындағы жапон әскеріне қарсы шабуыл жүргізіп, әскери авиация бөлімдері де осы операцияларда маңызды рөл атқарды. Ишағы қызмет еткен авиациялық бөлім ұшақтарды жауынгерлік тапсырмаларға дайындап, майдан жұмысына үздіксіз қатысып отырған. Майдандағы қызметі мен әскери міндеттерді жауапкершілікпен атқарғаны үшін Ишағы Жағыпарқызына арнайы алғыс жарияланады. 1945 жылғы 23 тамызда Иосиф Сталиннің №372 бұйрығымен оған ресми түрде алғыс берілгені туралы деректер сақталған. Бұл сол кезеңде әскери қызметкерлер үшін үлкен марапаттардың бірі саналатын.

Соғыс аяқталғаннан кейін Ишағы Жағыпарқызы елге оралып, білімін жалғастыруға шешім қабылдайды. 1946 жылы Алматыға келіп, Қазақ қыздар педагогикалық институтына оқуға түседі. Алайда тұрмыстық қиындықтар мен отбасы жауапкершілігі оның оқуына әсер етеді. Қолында әпкесі мен сіңлісі болғандықтан, олардың қамқорлығын қатар алып жүруге тура келеді. Осы себепті кейін оқуын сырттай бөлімге ауыстырып, еңбек пен оқуды бірге алып жүреді. Кейін Абай атындағы Алматы педагогикалық институтының сырттай бөлімінде білім алады. Соғыстан кейінгі ауыр кезеңге қарамастан, Ишағы Жағыпарқызы оқуын тастамай, өмірін еңбекпен және қоғамдық қызметпен байланыстырады.

1954 жылы Ишағы Жағыпарқызы Қазақ КСР-інің Мелиорация және су шаруашылығы министрлігі жүйесіне жұмысқа орналасады. Соғыстан кейінгі кезеңде елде су шаруашылығы мен ирригация саласын дамыту маңызды бағыттардың бірі болғаны белгілі. Ишағы осы салада ұзақ жыл еңбек етіп, министрліктің кадр бөлімінде жауапты қызметтер атқарады. Құжаттармен жұмыс, кадрларды іріктеу және ұйымдастыру мәселелерімен айналысып, мемлекеттік жүйедегі тәжірибелі мамандардың біріне айналады.

Замандастарының естеліктерінде оның жұмысына өте жауапкершілікпен қарайтын, тәртіпке берік адам болғаны айтылады. Соғыс жылдарында қалыптасқан ұқыптылық пен төзімділік бейбіт өмірдегі еңбек жолында да анық байқалған. Ишағы Жағыпарқызы министрлік жүйесінде шамамен қырық жылға жуық қызмет атқарып, тек 1988 жылы ғана зейнеткерлікке шығады.

Өмірінің кейінгі кезеңінде ол Абай әулетінің тарихына қатысты деректерді жинап, сақтауға ерекше көңіл бөледі. Себебі ХХ ғасырдағы саяси өзгерістер мен қуғын-сүргін жылдарында Абай ұрпақтарына қатысты көптеген мәлімет жоғалып кеткен еді. Ишағы Жағыпарқызы өз естеліктерін қағазға түсіріп қана қоймай, арнайы үнтаспаға жаздырып қалдырған. Ол жазбаларда Абай әулетінің тұрмысы, Мағауия ұрпақтарының тағдыры, Мұхтар Әуезовпен арадағы байланыстар және соғыс жылдарындағы оқиғалар туралы маңызды мәліметтер айтылады. Кейін бұл естеліктер Семейдегі Абай музейінің қорына тапсырылған. Сонымен қатар ол әулетке қатысты сирек фотосуреттерді, құжаттарды және жеке архив материалдарын да мұражайға өткізген. Осылайша Ишағы Жағыпарқызы тек майдангер ретінде ғана емес, Абай әулетінің тарихын сақтауға үлес қосқан адамдардың бірі ретінде де есте қалды.

Абайдың шөбересі, майдангер Ишағы Жағыпарқызы 2014 жылдың 12 маусымында 92 жасында дүниеден өтті. Оның өмір жолы – ХХ ғасырдағы қазақ әйелдерінің тағдырын айқын көрсететін тарихи мысалдардың бірі.